X
تبلیغات
نماشا
رایتل

مرتبه
تاریخ : دوشنبه 22 اردیبهشت‌ماه سال 1393


دانه می چید کبوتر به سرافشانی بید

لانه می ساخت پرستو، به تماشا خورشید

صبح از برج سپیداران می آمد باز

روز با شادی گنجشکان می شد آغاز

نغمه سازان سراپرده دستان و نوا

روی این سبزه گسترده سرا پرده رها

دشت همچون پر پروانه پر از نقش و نگار

پرزنان هر سو، پروانه رنگین بهار

هست و من یافته ام در همه ذرات بسی

روح شیدای کسی، نور و نسیم نفسی!

می دمد در همه این روح نوازشگر پاک

می وزد بر همه این نور و نسیم از دل خاک!

چشم اگر هست به پیدا و به ناپیدا باز

نیک بیند که چه غوغاست درین چشم انداز

مهر، چون مادر می تابد سرشار از مهر

نور می بارد از آینه پاک سپهر

می تپد گرم، هم آواز زمان قلب زمین

موج موسیقی رویش چه خوش افکند طنین

ابر می آید سر تا پا ایثار و نثار

سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار

رود می گرید تا سبزه بخندد شاداب

آب می خواهد جاری کند از چوب، گلاب!

خاک می کوشد تا دانه نماید پرواز!

باد می رقصد تا غنچه بخواند آواز!

مرغ می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ

مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ

تاک، صد بوسه ز خورشید رباید از دور

تا که صد خوشه چو خورشید برآرد انگور

سرو نیلوفر نشکفته نوخاسته را

می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا!

سرخوشانند ستایشگر خورشید و زمین

همه مهر است و محبت، نه جدال است و نه کین

اشک می جوشد در چشمه چشمم ناگاه

بغض می پیچد در سینه سوزانم آه!

 

پس چرا ما نتوانیم که این سان باشیم؟

به خود آییم و بخواهیم که:

 

                             انسان باشیم!!!

 

 

 

فریدون مشیری

 




طبقه بندی:
ارسال توسط ---

قالب وبلاگ